บาดแผลที่ซึมออกมา

The Seeping Pain — เสียงกระซิบของบาดแผลที่ลืมไปแล้ว

บางคืนที่อยู่คนเดียวในห้องเงียบๆ อยู่ดีๆ ความรู้สึกมันก็ท่วมขึ้นมาเฉยเลย เรื่องเก่าที่ไม่อยากนึกถึงโผล่กลับมาอีกรอบ ทั้งที่บู้คิดว่าจัดการมันไปนานแล้ว

แต่จริงๆ คือยังเลย

บู้ชอบรู้สึกว่าตัวเองเป็นอิสระ ไม่มีอะไรผูกไว้ ไม่มีใครมารั้ง แต่พอมานั่งคิดดีๆ มันอาจเป็นแค่ภาพลวงตา เพราะแผลพวกนั้นไม่เคยได้รับการรักษาจริงๆ แค่ถูกกดไว้ให้จมลงไปลึกๆ

ตอนมีแรง เราก็กดมันไว้ได้ แต่วันไหนเหนื่อย แรงที่ใช้กดมันเบาลง แผลพวกนั้นก็ค่อยๆ ซึมออกมา เหมือนกลิ่นที่ลอยขึ้นมาจากถังขยะเปียก ไม่ได้ระเบิดออกมาทีเดียว แต่รู้ตัวอีกทีก็อบอวลไปทั้งห้องแล้ว

It’s the illusion of freedom, unbound by anyone or anything, yet the wounds remain untended.
When the weight presses down, they’re buried deep, but in moments of weariness, they begin to seep — like fumes rising from damp, decaying waste.

เลยเขียนเป็นกลอนเก็บไว้แบบนี้

บาดแผลเก่าในใจยังคงจำ แม้แกล้งทำใจเย็นไม่รู้สึก
อิสระเสรีไม่คิดนึก ในใจลึกคุกกรุ่นฝุ่นไม่จาง
เมื่อแรงกดทับเริ่มพูนเพิ่มหนัก เรื่องเก่ากักเก็บซ่อนร้อนเกินพราง
กายระทมใจล้าทุกข์อ้ากาง บาดแผลกว้างพัดพาออกมาเอง